به خاطر بسپاریم:

 

انسان ها از کودکی شان خسته می شوند، عجله دارند که بزرگ شوند و بعد دوباره پس ازمدت ها آرزو می کنند که کودک باشند!

 

باید آموخت که دو نفر می توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند!

 

انسان نی ضعیفی بیش نیست، قطره حقیری برای نابودی او کافی است!

 

انسان با اضطراب به آینده می نگرد و حال را فراموش می کند، بنابراین نه در حال زندگی می کند نه در آینده!

 

انسان باید از رنج کشیدن به خویش ببالد، رنج ها یادآور مرتبت والای ماست!

 

انسان باید توان روبرویی با ضعف هایش را داشته باشد و خودش را با دیگران مقایسه کند!

                       

 

                                                  ایلایی ها