به جز اندوه و تنهایی کسی با من نمی جوشه
کسی حالم نمی پرسه کسی دردم نمی دونه
نه همدرد و هم آوایی با من یک دل نمی خونه
از ایـن سـرگشـتـگـی بـیـزارم و بـیـزار
ولـی راه فـراری نـیـسـت از ایـن دیـوار
برای این لب تشنه دریغا قطره آبی بود
برای خسته چشم من دریغا جای خوابی بود
در این سرداب ظلمت نور راهی بود
در ایـن انـدوه غربـت سـرپـنـاهـی بود
شب ، پر درد و من از غصّه ها دلسرد
کجــا پـیـدا کـنـم دلسـوخته ی هم درد
اسـیـر صـد بـیـابـان وَهــم و اندوهـم
مـرا پا در دل و سنگین تر از کوهم
که زودتر از ما، عشق ماست که برای دوری ما می سوزد و می سازد... کاش می فهميديم که قدر
بودن، قدر عاشقی، قدر عشق چيست و چقدر است، کاش بيراه نمی رفتيم و می مانديم چون روز
اول، عاشق، عاشق، ...
بازی با کلمات قشنگ است، بازيگری حرفه ای می خواهد، اما، قسم ، که حقيقت عشق،
وجود هرگونه بازی و بازيسازی را بی نياز از دروغ و نيرنگ می سازد...
نمی دانم! بلد نيستم! من نمی دانم دل سوختن برای چيست؟ مرا سوختنی نباشد جز برای
عشقم، برای او، برای بودن با او و دور ماندن از او، می سوزم، آری، اما نه به درد
اين بازيگر قهار و خوشرنگ زندگی، نه به سختی و دل تنگی نمادين اين دنيای پوشالي...
آری می سوزم، از درد دور بودن و عاشقی، از غم اشک و سردی، می سوزم، اما نمی دانم
چرا؟ ... خودی برايم ديگر نمانده است، نمی خواهم، خودی را که ز عشقم دور می سازد
نمی خواهم، می سوزانمش، آری، می سوزانمش هر دل و هر نگاهی که مرا دور سازد
از عشقم،
و می بوسم، می بويم، می جويم دلی را، دستی را، سخنی را، نگاهی را، هر نسيم و بادی
را که وجودم را به او و عشقم نزديک سازد،
من بنده عشقم، بنده عاشقی
سوال جالبیه... راستی کجاست؟!
خیلی دنبال جواب گشتم اما...
ردپای دوست...
هر جا هست باشه مهم اینه که دوست ماست...
دوست ماست و دوستدار ما...
دیگه اینکه...
تو تمام دنیا یه دوست و یه عشق واقعی هست اونم نور السماوات و الارض...
دوستش دارم واسه ۱۷ شاخه گل روزانه اش که واسمون گذاشته واسه ارتباط...
بین ما و اون...
کسی حق دخل و تصرف داخل مطالب مابین مون رو نداره... حتی عزیز ترین ها... یادمون باشه هیچکی تو اون لحظات مابینمون نیست...
دور از آدمیان و آدم نمایان... دور از پستی ها و زشتی ها... با او که خالق زیبایی هاست... تنهای تنها در میان همگان...
می گید نه امتحان کنید... سخت نیست...
خدا دوست دارم به اندازه خدائیت... به اندازه صبرت... به اندازه بی اندازه... به اندازه هر آنچه که هست در وجود زیبایت...
سال نو مبارک
ایلایی ها
و اگر به دیده دل بنگری بدانچه از بهشت برایت ستایند،
دل بر کنی از آنچه در دنیاست،
هر چند بدیع و زیباست،
از خواهش های نفسانی، و خوشی های زندگی و منظره های آراسته.
و فکر تو در می ماند در آهنگ و آوای شاخه ها و برگ های درختان که کنار نهرهای بهشتی است،
و در آویختن خوشه های لولو آبدار بر شاخه های آن درختانی که ریشه های آن در پیشه های مشک نهان است و رستن این میوه های گوناگون،
در غلافها و پوشش های درون.
شاخه ها بی رنجی خم گردد و چنانکه چیننده آن خواهد در دسترس او بود.
خدای به رحمت خود، ما و شما را از آنان گرداند که به دل کوشد تا خود را به منزل های نیکوکاران رساند.
دل من یه روز به دریا زد و رفت
پشت پا به رسم دنیا زد و رفت
پاشنه کفش فرار رو بر کشید
آستین همت و بالا زد و رفت
یه دفه بچه شد و تنگ غروب
سنگ تویه شیشه فردا زد و رفت
حیوونی تازه گی آدم شده بود
به سرش هوایه حوا زد و رفت
دفتر گذشته ها رو پاره کرد
نامه فرداها رو تا زد و رفت
حیوونی تازه گی آدم شده بود
به سرش هوایه حوا زد و رفت
دل من یه روز به دریا زد و رفت
پشت پا به رسم دنیا زد و رفت
زنده ها خیلی براش کهنه بودن
خودشو تو مرده ها جا زد و رفت
هوایه تازه دلش می خواست ولی
آخرش تویه غبارا زد و رفت
دنبال کلید خوشبختی می گشت
خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت
زنده ها خیلی براش کهنه بودن
خودشو تو مرده ها جا زد و رفت
ایلایی ها
ناجی ترانه هام منو به واژه ها ببخش
این حقیرو به سخاوت شب و دعا ببخش
****************************************
****************************************
دوستدار شما ... با یه دنیا تشکر ...
ایلایی ها
و اگر به دیده دل بنگری بدانچه از بهشت برایت ستایند، دل بر کنی از آنچه در دنیاست، هر چند بدیع و زیباست، از خواهش های نفسانی، و خوشی های زندگی و منظره های آراسته. و فکر تو در می ماند در آهنگ و آوای شاخه ها و برگ های درختان که کنار نهرهای بهشتی است، و در آویختن خوشه های لولو آبدار بر شاخه های آن درختانی که ریشه های آن در پیشه های مشک نهان است و رستن این میوه های گوناگون، در غلافها و پوشش های درون. شاخه ها بی رنجی خم گردد و چنانکه چیننده آن خواهد در دسترس او بود.
خدای به رحمت خود، ما و شما را از آنان گرداند که به دل کوشد تا خود را به منزل های نیکوکاران رساند.
دل من یه روز به دریا زد و رفت
پشت پا به رسم دنیا زد و رفت
پاشنه کفش فرار رو بر کشید
آستین همت و بالا زد و رفت
یه دفه بچه شد و تنگ غروب
سنگ تویه شیشه فردا زد و رفت
حیوونی تازه گی آدم شده بود
به سرش هوایه حوا زد و رفت
دفتر گذشته ها رو پاره کرد
نامه فرداها رو تا زد و رفت
حیوونی تازه گی آدم شده بود
به سرش هوایه حوا زد و رفت
دل من یه روز به دریا زد و رفت
پشت پا به رسم دنیا زد و رفت
زنده ها خیلی براش کهنه بودن
خودشو تو مرده ها جا زد و رفت
هوایه تازه دلش می خواست ولی
آخرش تویه غبارا زد و رفت
دنبال کلید خوشبختی می گشت
خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت
زنده ها خیلی براش کهنه بودن
خودشو تو مرده ها جا زد و رفت (احمد)
ایلایی ها
امشب تو رو خدا مراقب خودتون باشید.
راستی هنوز دنبال عضویم...
شبتون زیبا... خداحافظ.
بسم الله الرحمن الرحیم