بانویی می گفت:
عبور باد از لای چتری های بلوندت را دیدم،
و من تار مویی را که پیشانی ام را قلقلک میداد به زیر مقنعه هدایت کردم!
به آستین های کوتاه مانتویت خیره شدم!
و من ساق دست هایم را صاف کردم!
به مانتوی نازک و یقینا خنک تو فکر کردم!
و من چادرم را روی سرم مرتب کردم!
برای من همین بس بود که راننده ی تاکسی مرا با احترام خانوم خطاب می کند!
و تو را خانومی...

خواهرم  ، خوب چادرت را بر سرت محکم کن بعد از حماسه این روزها روزگار سختی در راه است

بوی تعفن می آید از نفاق و سازش و تزویر .....

حرمت ها شکسته خواهد شد ....

تنها ملجا و پناهت می شود شب های جمعه و گلزار شهدا...

پی نوشت : خیلی از حرفها را باید برد زیر خاک مجال بیانش نیست