من نمی دانم وقتی خودمان برای دفاع از رویاهایمان جلوی ترسمان را نمی گیریم از چه

  کسی توقع داریم .وقتی آن خواسته آنقدر برایمان ارزش نداشته که بهایش را بپردازیم چه

  توقعی داریم که رایگان به دستش اوریم و به سادگی طعم شیرین رسیدن به ارزوهایمان

  را بچشیم .جسارت کنار گذاشتن ترسمان را نداریم و به طعم تلخ اشتباهاتمان عادت کردیم

  اگر دیروز و امروز و فردایمان در غم و غصه مثل همدیگرند کوتاهی از خودمان است که هنوز

  به خودمان نیامده ایم و نخواسته ایم به بهترین نحو تغییرش دهیم .

   فاصله ی ما با بزرگترین رویاها و عزیزترین ارزوهایمان خواست و اراده ی خودمان است

   دنیا همان گونه است که قلب ماست.

  کافی است هر صبح که از خواب بر می خیزیم به خودمان قول دهیم که نیرومند باشیم

   و نگذاریم هیچ کس ارامش فکری مان را بر هم بزند.

 

 

 ایلایی ها